Van leeftijdsdiscriminatie werknemers

Ouderen zijn ‘anders’ dan jongeren. Sommige dingen doen ze minder goed – andere beter. Wat dat laatste betreft: uit studies is gebleken dat oudere werknemers onder andere beter kunnen omgaan met mensen, over meer kennis en ervaring beschikken, minder carrièregericht zijn, voorzichtiger zijn in riskante situaties, hun eigen grenzen beter kunnen inschatten, een grotere trouw hebben aan het bedrijf. Eigenschappen waar veel werkgevers hun voordeel mee zouden kunnen doen.Toch zien we, dat veel werkgevers hun oudere werknemers liever kwijt dan rijk zijn. Dit leidt tot de vraag, waarom werkgevers zichzelf liever benadelen, dan dat ze de positieve eigenschappen van ouderen benutten.

Het antwoord ligt niet in de economie, maar eerder in psychologie en sociologie:
‘Jong is mooi, oud is lelijk’.
Een jong poesje, of een jong kind, krijgt in een gezelschap meteen alle aandacht. Een oude kat, of een oudere man of vrouw krijgt die aandacht niet. Maar bovendien ziet een jongere in zo’n oudere dan (onbewust) het voorbeeld van zijn eigen toekomst:
‘Zou ik later ook zó worden?’

We denken misschien dat dit soort emoties in onze zakelijke maatschappij geen rol speelt – maar dat is een vergissing. Ook in onze ‘moderne zakelijkheid’ staan menselijke drijfveren centraal. Denk maar eens aan beurskoersen, die voortdurend te ver omhoog of omlaag schieten door terloopse goede of slechte berichten over een bedrijf. Voetbal is emotie. Een auto is emotie... En beslissingen van managers zijn emotie – al dénken ze vaak dat dat niet het geval is.
Aan ouderdom is slechts te ontkomen door een vroege dood. Daarom is leeftijdsdiscriminatie mede een gevecht van de jongere tegen zijn eigen toekomstige lot. En daarom is leeftijdsdiscriminatie moeilijker te bestrijden dan andere vormen van discriminatie. Maar, óók daarom, is het goed om zich te bezinnen op de achtergronden van dit verschijnsel. Een verschijnsel waarvoor in onze beschaafde maatschappij geen plaats behoort te zijn.