Ontslagen worden doet pijn. Het is een litteken op je loopbaan. Maar een enkele keer kan het ook leuk zijn.
In een onderneming was het de gewoonte dat werknemers – om het eens precies te zeggen –omstreeks hun zestigste verjaardag verplicht werden om vrijwillig voor de VUT te tekenen. Wie dat niet accepteerde werd geruisloos op een, liefst onaangenaam, zijspoor geschoven. Het gevolg was uiteraard, dat vrijwel iedereen maar liever vergat dat de VUT volgens het reglement vrijwillig was, en zich gedroeg zoals de directie dat van hem verwachtte.

Maar één werknemer, ik noem hem maar Jansen, vertikte het – dus werd hem het leven op zijn werk praktisch onmogelijk gemaakt. Werk werd aan hem onttrokken, alles wat hij deed was volgens zijn chefs verkeerd, zijn ideeën deugden opeens niet meer, vroegere goede collega’s waren bang om met hem samen te werken. Jansen bezweek niet voor de druk. Integendeel: hij schreef alles zorgvuldig op. En toen het naar zijn idee genoeg was, liet hij zijn werkgever in kort geding dagvaarden. Dat werkte. Binnen een week kreeg hij een keurige ‘regeling’ aangeboden. Wel was één van de voorwaarden dat hij daar met niemand over mocht praten.
Maar een paar maanden na zijn vertrek moest het bedrijf opeens vijftig werknemers ontslaan. Reorganisatie!

In die periode kwam de brief van de werkgever aan Jansen, met alle financiële details, in een circulatiemap terecht. Het gevolg was dat iedereen precies wist hoe Jansen was vertrokken – alleen Jansen zélf mocht er met niemand over spreken… Jansen liet zijn advocaat direct een brief schrijven dat hij de gang van zaken betreurde, en dat hij zich van zijn kant strikt aan zijn zwijgplicht zou houden.Maar een tweede gevolg was, dat van die vijftig man er meer dan twintig naar Jansen’s advocaat gingen. En die moest zijn praktijk uitbreiden met twee advocaten en een secretaresse.

En zo was het ontslag van Jansen goed voor de werkgelegenheid